Lisa Ainsley deelt haar persoonlijke ervaringen als mantelzorger voor haar moeder en vertelt hoe belangrijk aandacht en ondersteuning voor mantelzorgers zijn.en nu een

Drieënhalf jaar zorgen voor haar moeder: Lisa vertelt!

Lisa zorgde drieënhalf jaar voor haar moeder. Pas achteraf besefte ze hoe zwaar die periode was en hoe belangrijk ondersteuning voor mantelzorgers is.

Lisa zorgde drieënhalf jaar voor haar moeder en leefde in die periode vooral op de automatische piloot. Pas na het overlijden van haar moeder besefte ze hoe zwaar het was en ging ze op zoek naar beschikbare ondersteuning.

Tijdens de zorg zag ze zichzelf niet als mantelzorger. Achteraf had ze vooral meer hulp en aandacht voor haar eigen welzijn gewild, zowel praktisch als emotioneel. Kleine gebaren en tijdelijke ontlasting hadden al veel verschil gemaakt.

Volgens Lisa ligt er vooral een rol voor verpleegkundigen en wijkzorg om mantelzorgers beter te signaleren en te wijzen op ondersteuning.

Lisa denkt dat een mantelzorgvrijwilliger haar zeker had kunnen helpen. Kleine praktische taken, zoals boodschappen of hulp in huis, hadden al veel verlichting gegeven.

Volgens haar is het belangrijk dat organisaties zichtbaar zijn in de wijk, vooral offline. Mond-tot-mondreclame speelt daarbij een grote rol. Zorgprofessionals zoals oncologische- en wijkverpleegkundigen kunnen helpen door mantelzorgers actief te wijzen op beschikbare ondersteuning.

In het begin deed Lisa vooral wat nodig was voor haar zieke moeder. Pas later besefte ze de grote impact op haar eigen welzijn en ontdekte ze dat er hulp bestond, maar toen was ze al overbelast.

Volgens Lisa had eerdere ondersteuning mogelijk voorkomen dat ze na het overlijden van haar moeder in een diepzwart gat belandde.

Tegen werkgevers en collega’s zegt ze: maak mantelzorg bespreekbaar en wees alert. Mantelzorgers moeten zich veilig voelen om hun situatie te delen. Hulp vragen is geen zwakte, maar juist een teken van kracht.

Lisa bereikte haar grens zonder zich bewust te zijn dat ze mantelzorger was. Pas laat realiseerde ze zich dat haar situatie daaronder viel, mede doordat ze een ander beeld had van mantelzorg. Informatie zocht ze pas na 2,5 jaar, maar door tijdgebrek deed ze daar weinig mee.

Nu ziet ze hoe belangrijk het is om mantelzorg bespreekbaar te maken. Het proces liet diepe sporen na, vooral na het overlijden van haar moeder, toen ze in een zwart gat terechtkwam en pas echt ging reflecteren.

Door haar verhaal te delen en in gesprek te gaan, vindt ze steeds meer rust. Ze wil voorkomen dat anderen hetzelfde doormaken zonder ondersteuning. Haar kernadvies: je hoeft het niet alleen te doen, durf hulp te vragen en geef je grenzen op tijd aan. Het is moeilijk om controle los te laten, maar noodzakelijk om jezelf te beschermen.

Lisa denkt dat haar moeder uiteindelijk open had gestaan voor hulp, vooral als het vanuit haar eigen behoefte was gebracht. Tegelijk erkent ze dat het spannend is om een vreemde toe te laten. Zorgvuldige matching en begeleiding, zoals bij M-Pact, zijn daarom essentieel.